<<Բարի գալուստ Վիանդեն ամրոց: Այն կառուցվել է 11-ից 14-րդ դարերում: Լյուքսեմբուրգի դքսության տարածքում է, մոտ է Գերմանիայի սահմանին>>,- պատմում է գազարագույն մազերով, շատ նիհար ու բարձրահասակ զբոսավարը` Լուն, որը, հավանաբար, արդեն 50 տարի նույն նախադասությամբ օրական մի քանի անգման սկսում է շրջայցը տարբեր երկրներից եկած զբոսաշրջիկների համար: Նա վարժ խոսում է 4 լեզվով` անգլերեն, ֆրանսերեն, …
Ինձ թվաց, որ երաժշտությունը կօգնի ավելի լավ ըմբռնել ամեն ինչ…
Ես նոր եմ կարդացել էս հրաշալի ստեղծագործությունը ու իմ կյանքի էս հատվածում սա շատ տեղին էր: Առհասարակ, խորհուրդներ տալ չեմ սիրում, բայց անպայման կարդացեք էս երկը: Մի երկու բառով բնութագրեմ.էստեղ չկա ոչ մի հերոսի անուն, գրված է առաջին դեմքով, դե վերնագիրն էլ մատնում է թեման. շատ հեշտ է կարդալը, չծուլանաք: Առանձնացրել եմ տողերը, որոնք ինձ ամենաշատն են դուր եկել ու որոնք ամենաշատն են ինձ բնութագրող:
«…Կեանքիս մէջ առաջին անգամ ըլլալով` խորապէս ու լիովին կրցայ հաղորդուիլ մեծ բանաստեղծներու հոգիին: Սովորական բառերուն ու խօսքերուն ետեւէն ես զգացի յուզումներուն ու հրդեհին չափը եւ երազել ու տառապիլ սորվեցայ»:
«… Կը տենչայի քու ձայնիդ, ինչպէս կոյրը լոյսի ու համրը բառերու` իր յուզումը պատմելու համար»:
«…Գլուխս կախ ու սակաւախօս` ամէն առաւօտ կը սպասէի, որ իրիկուն ըլլար, իջնէր բարի ու ցնորական մութը, ու ես կարենայի երկննալ մահճակալիս կռնակի վրայ և նայիլ աստղերուն ու մտածել քեզի:
Քու երազդ ինծի համար մտքի հաց էր ու սրտի գինի: Ներոըժօրէն տառապիլ գիտէի եւ հետեւաբար գինովնալ զգայնութիւններով ու կարօտով, ու յագենալ մտածելով: Ու մտածումս երգի մը պէս քաղցր էր եւ երազիդ պէս անպարագիծ ու հողի պէս անսպառ: Երբ խաղաղ ու շոյող մութին մէջ աչքերս փակէի` անձնատուր ըլլալու համար քու ներկայութեանդ, կը մոռնայի աշխարհն ու իր ընթացքը, մարդոց աղմուկն ու իրենց հոգերն ու կռիւները: Ես ունէի իմ աշխարհս, որ լուսաւոր էր ու բարի, եւ ուր կը գահակալէիր դուն` սահմանէ սահման, ինքնիշխան ու արքայօրէն»:
«… Ու ամէն բան քու եւ իմ միջեւ դարձաւ յիշատակ: Յիշատա՜կ` տխուր ու գեղեցիկ բառ»:
«… Ես երբեք պիտի չկարենամ պատմել, թէ որքան ամուր եւ փառահեղ է գահդ սրտիս մէջ: Ինչպէ՞ս կրցեր ես այսքան խորանալ մարմինիս մէջ ու երակներուս մէջ ծաւալիլ: Ինչպէ՞ս խառնուեր ես արիւնիս եւ շրջան կ’ընես ոտնամաններէս մինչեւ այտերս»:
«… Սի՛րտ իմ, անզուսպ ու սիրուն մանուկ, ինչու՞ այսքան կը նեղես զիս ու չես հասկնար, թէ այն գեղեցիկ աղջիկը մեզի համար չէ, մեզի համար չէ»:
«… Լոյսը կը նեղէ զիս, պիտի ուզէի մարել, բայց կը վախնամ, որ մութը աւելի անտանելի կը դարձնէ տաապանքս: Ասքան մօտ ըլլալ ու չգալ քովդ, չբարեւել քեզ, չխօսիլ քեզի, չհամբուրել, չհամբուրե՜լ քու շրթունքներդ: Տխու՜ր, տխու՜ր, տխու՜ր: Ու լռութիւն` թանձր ու ահաւոր, մահու նման»:
«… Լաւ է, որ չխորհիմ մանրամասնութիւններու մասին: Յիմար բան է: Քանի մը օրէ ի վեր երեխայ դարձած եմ: Այն միտքը, թէ ան մօտ է ինծի,
նոյն երկնքին տակ կը շնչէ, բոլո՛ր մտադրութիւններս հիմնիվայր շրջեց: Չէ՛, շատ տկար եմ` այս հեղեղանման սիրոյն ալիքներուն առջեւ թումբ կանգնելու համար. պէտք է թողում մարմինս, ու ցանկութեան ալիքը առնէ տանի»:
«… Ի՜նչ բարբարոս ու վայրագ բան է սիրել այսպէս ահաւոր ու ներուժ նուիրումով: Իւրաքանչիւր պահ իրմով շնչել ու զինքը տենչալ, բայց անզօր ըլլալ զինքը ունենալու»:
«… Իր նայուածքը աւելի արբեցուցիչ էր, քան իր առաջարկած գինին»:
«… Բաց պատուհաններէն գիշերուան զով ու մաքուր օդը ներս կը լենայ: Կռթնած եմ պատուհանին ու լուսնի լոյսէն լուսաւորուած համայնապատկերին կը նայիմ: Այսպէս ուրեմն, ամէն բան վերջացավ մեր միջեւ ու անդարձօրէն: Այսուհանդերձ ես ու ան գիտենք, թե չենք կրնար իրար չսիրել: Տխուր է ասիկա»:
«… Ո՛չ, այս այսպէս չի կրնար տեւել: Այսքան մօտ ըլլալ ու այսքան հեռու: Ո՛վ սիրտ, սիրելի ու յիմար երեխայ, ինչու՞ այսպէս բուռն ու անզուսպ ես»:
«… Ի՞նչ պէտք է ընել. Այս հարցումը զիս կը չարչարէ: Կ’ուզեմ հանգիստ թողուլ զինքը իր ընտանեկան յարաբերական երջանկութեան մէջ, բայց չեմ կրնար: Ա՜յ քեզ քաջութիւն ու ա՜յ քեզի կամք»:
«… Այսքա՜ն ուրախութիւն, երջանկութիւն ու խաղաղութիւն: Ու մտածե՜լ, որ ան իմս կրնար ըլլալ ու հիմա ուրիշինն է»:
«… Պէտք է մեկնիլ:
Որպէսզի աստղերը միշտ այսպէս բոցավառ ըլլան ու վառի՜ն, ու վառի՜ն հեռաւոր երկնքին վրայ: Որպէսզի սիրտս այսպէս մանուկի պէս ցատքէ, ու ծաղիկնե՜ր, ծաղիկնե՜ր տեղան ուսերուս: Որպէսզի իր սեւ ու խոշոր աչքերը այսպէս շողշողան միշտ այս աշխարհի մութ ճամբաներուս վրա… աշխարը քեզմով է միայն գեղեցիկ ինծի համար եւ կեանքը քեզմով է անմահ, ու մահը քեզմով լուսաւոր»:
«… Խոսի՞մ քեզի սրտէս, որ վէրքի մը պէս է ու վէրքի պէս կը բանի ցերեկ ու գիշեր եւ կը սպառէ զիս: Գիտնաս, թէ որքա՜ն բարբարոս, բայց անփախարինելի երջանկութիւն է ինծի համար այդ վէրքին զարկը լսել ամէն րոպե` երազիս մէջ, թէ արթուն: Որեմն մնաս բարով քեզի…»:
Ամանոր, Նոր տարի, վիտամինն ուզումա շնորհավորի
Ամանոր, Նոր տարի, վիտամինն ուզումա շնորհավորի
Ռեփով , սազող բառերով, տեմպով, ժպիտ պարգևող տեքստով,
Դեպքեր հիշելով, գիշերով բոլորով նոր տարի նշելու երգով,
Հերթով ով ոնցա անցկացնում, տղամարդ, որ բաստուրմա ա մանրացնում,
Կամ տատիկ, որ երշիկա կտրտում, կամ երեխա, որ նվերից առաջա թպրտում
Կամ ձյուն, որ գալիսա մեկին ու կին, որ նստումա ղեկին, որտև մարդը խմածա,
Հավեսով անջտվծա կողքին, հաստատ առիթից կօգտվի, ձեռի հետ մեր մյուզիքը կդնի,
Կլսի, կդզի ու մեր հետ հավասար կասի.
Նոր տարիա, Նոր տարիա, Ամանոր, Վիտամինը ձեզ ասումա լիքը լիքը շնորհավոր
Նոր տարիա, Նոր տարիա, Ամանոր, բոլորին մաղթում ենք լիքը լիքը լիքը ուրախ օր
Նոր տարիա, Նոր տարիա, Ամանոր, Վիտամինը ձեզ ասումա լիքը լիքը շնորհավոր
Նոր տարիա, Նոր տարիա, Ամանոր, բոլորին մաղթում ենք լիքը լիքը լիքը ուրախ օր:
Մի հատ քաչալ գնումա մազը կրակի, բայց կրակում են գին, մազը մնաց հետո,
Մի հատ պոնչո ուզումա լիքը նիհարի, բայց դեմ նոր տարի,պոնչոն մնաց պոնչո:
Բայց ամենաբարդը Ձմեռ պապու վիճակնա, որտև էդ մարդը չգիտի,
Որ արդեն վախտնա թոշակի, էլ ուժ չունի մեր պապիկը գուշակի,
Թե ինչ պատասխանի նամակներին:
Սպասելովա մնալու երեխեն Ձմեռ պապուն,
Սպասելովա ուտելու բա էդքան բան են սարքում:
Էրեխա, որ սպասումա նվերի, էս տարի երևի կբերի խոսքի Ձմեռ պապան,
Որտև սալաթա սարքում Ձմեռ մաման, լվանումա աման-չաման, կլպում բանան,
Եփումա բուդ, որտև Նոր տարվան սաղս դառնում ենք Ռոբին Հուդ,
Կտրում մեզնից, տալիս ենք մեզ, ինչ կա-չկա տանում ենք ներս,
Մի քիչ խմում, մի քիչ խնդում, մի քիչ գոռում, մի քիչ գժվում, իրար հետ հավասար ասում.
Նոր տարիա, Նոր տարիա, Ամանոր, Վիտամինը ձեզ ասումա լիքը լիքը շնորհավոր
Նոր տարիա, Նոր տարիա, Ամանոր, բոլորին մաղթում ենք լիքը լիքը լիքը ուրախ օր
Նոր տարիա, Նոր տարիա, Ամանոր, Վիտամինը ձեզ ասումա լիքը լիքը շնորհավոր
Նոր տարիա, Նոր տարիա, Ամանոր, բոլորին մաղթում ենք լիքը լիքը լիքը ուրախ օր:
Օրը փոխվումա, բոլորն են արդեն տաքացած, տարին ֆռումա, իր վատն էլ հենց իր հետ գնաց,
Կանցնի տարին նենց, ոնց դիմավորես տենց մեր հետ կարաս ասես.
Նոր տարիա, Նոր տարիա, Ամանոր, Վիտամինը ձեզ ասումա լիքը լիքը շնորհավոր
Նոր տարիա, Նոր տարիա, Ամանոր, բոլորին մաղթում ենք լիքը լիքը լիքը ուրախ օր
Նոր տարիա, Նոր տարիա, Ամանոր, Վիտամինը ձեզ ասումա լիքը լիքը շնորհավոր
Նոր տարիա, Նոր տարիա, Ամանոր, բոլորին մաղթում ենք լիքը լիքը լիքը ուրախ օր:
Սա իմ ինտերնետային հեռուստաալիքն է: Այստեղ ես երբեմն կցուցադրեմ այնպիսի նյութեր, որոնք ինտերնետում չեմ տեղադրում: Watch live streaming video from segcinema at livestream.com
Լսվում են ժամացույցի սլաքների տկտկոեցները: Այնքան բարձր են: Ցերեկը, որքան էլ ուզեմ լսել դրանք, չի ստացվում: Իսկ հիմա, անգամ բարձր են… Ապակուց այնկողմ` ծառի տերևների մեջտեղից մի Աստղ է վառվում: Մենք արդեն ընկերացել ենք և ամեն գիշեր զրուցում ենք իրար հետ: Նա հաճելի զրուցակից է: Գիտեք,Աստղը իմ ու Արջուկի ընդանուր ընկերն է: Հենց նա է մեզ ծանոթացրել: Դուք Արջուկին չե՞ք ճանաչում: Մի օր կպատմեմ Ձեզ նրա մասին: Հենց նոր իմացա:
Թվում էր ոչինչ ձայն չի արձակում, բայց գիշերվա մեջ յուրաքանչյուրն ինչ-որ բան է փսփսում մյուսի ականջին: Այ տեսեք, այն տերևը հենց նոր սիրո խոստովանություն արեց իր սիրելլիին, բուն այցելեց ընկերներին ու հիմա մի լավ քեֆ են անում, իսկ իմ թութակը սկսել է մեղմ երգել, իսկ ես ու Աստղն էլ նրա շուրջը պար ենք բռնել: Քունն էլ է ուզում մեզ միանալ, բայց գիտի, որ հենց գա, ամեն բան կավարտվի: Նա հեռվից է հիանում և թույլ է տալիս մի քիչ վայելենք այս ակնթարթները: Ահա, Լուսինն էլ սկսեց ծափ տալ: Կարծես թե նրան դուր ենք գալիս:
Այնքան ոգևորվեցինք, որ քունն էլ չդիմացավ: Առանց տնակիս դուռը թակելու ներս մտավ, գրկեց բոլորիս: Ուզում էր իր հիացմունքն այդպես արտահայտել: Ու քնեցրեց բոլորիս…
Ընկերներիդ էլ ասա, թող կարդան
դի: Մի այնպիսի մեղեդի, որին ստեղծում է ծառի տերևը, անձրևը, քամին ու այս ամենի միջից հնչող ոտնաձայնը:Կարկուտից ծնվող ուժ: Անձրևից` հեզություն, իսկ Արևից` գնահատելու կարողություն: Այո’, ոչ ոք Արևին ամռանը շնորհակալություն չի հայտնում, իսկ երբ աշնանը անձրևն ու քամին են հյուր գալիս և հանկարծ այցելում է նաև Արևը, ապա միանգամից տաքուգ գրկում ենք նրան ու բաց չենք թողնում:
Սիրուն է աշունը:
Կանաչիկ
Ուրախ-զվարթ թռչկոտում էի այս թփից այն թուփը, այս քարից այն քարը, մեկ էլ հանկարծ մթնեց: Քիչ հետո հասկացա, որ գլխարկի մեջ եմ: Ինչին էր պետք ինձ պես գորտը, ինքս էլ չհասկացա:
Մի քանի ժամ հետո ես արդեն բանկայում հարմար տեղավորվել էի: Մարդիկ շուրջս էին հավաքվել: Կարծես գորտ տեսած չլինեին երբևէ: Գնում գալիս Կավա էին կանչում ու տկտկացնում բանկան: Ես էլ դե ժպտում եմ, ձեռքով անում ապակու այս կողմից: Մարդ են էլի, թող ուրախանան: Կավա են անընդհատ կանչում: Երևի սա իմ անունն է լինելու: Իմանամ էլի, թե չէ կկանչեն, չեմ էլ հասկանա, որ ձայն հանեմ: 
Հանկարծ կնեղվեն:Վայ, այս ուր է ինձ տանում: Էլի նույն գլխարկի մեջ եմ: Հիմա էլ մի աղջիկ է գուրգուրում: Ինձ դեռ երբևէ չէին փորձել այսպես սիրել: Վայ, չէ, մի արա, այ աղջի ջան, մի համբուրիր ինձ: Ինչի, ախր ինչի: Ուֆ, լավ հաջողացրի: Երևի էս տեղն ինձ համար է: Վերկացա, հարմար տեղավորվեցի մի ապակեպատ վայրում, որտեղ ինձ համար հետաքրքիր մանրուքներ էին դրել:Մի քանի րոպե անց պարզվեց, որ նոր տերս այդ աղջիկն էր, ով էլ առանց բարևելու, ծանոթանալու, որոշեց, որ սրանից հետո ինձ ասելու են Կանաչիկ: Հիմա բղավում եմ , հասկացնում եմ, որ ես Կավան եմ: Ախր իբր Կավան շատ էր դուրս գալիս հիմա էլ Կանաչիկ: Ինչ անեմ: պիտի հաշտվեմ:Այդ օրից ի վեր մարդիկ սկսեցին տնօրինել կյանքս: Գուցե հետո սկսեն հասկանալ, որ ես էլ կարծիք արտահայտելու իրավունք ունեմ ու իմ մասին որոշումները գոնե ինձ հետ խորհրդակցնեն ու նոր կատարեն:
Կարմիր
Սառնարանի դուռը բացվեց: Լույսը վառվեց: Մեզ մի աղջնակ ցելոֆոնի միջից հանում ու տեղավորում էր սառնարանի հատվածում: Բոլոր ընկերներիս մի տեղում դրեց, իսկ ես մայոնեզի կողքին հայտնվեցի չգիտես ինչու: Երևի ուզում էր ամենաառաջինը ինձ ուտել: Բայց աի ու տես, որ ամեն օր բացում էր սառնարանի դուռն այդ տանսյոթամյա պարմանուհին, հանում այնտեղից երկու նուռ ու փակում էր: Ամեն բացելուց սիրտս սկսում էր արագ աշխատել: Ուղղակի խելագարվում էի այն մտքից, որ միայն ջարդված կեղևս է մնալու: Continue reading »
